Relacja z ,, XXIII BIEGU POKOJU PAMIĘCI DZIECI ZAMOJSZCZYZNY NA DŁUGOŚCI 100KM’’

DZIEŃ  I  TRASA Z ZAMOŚCIA DO ZWIERZYŃCA 35KM

Rano wstało słońce, rześkie i gorące, niebo błękitne nie pokryte żadną chmurką, słupek termometru stopniowo wzbija się w górę dochodząc do 33 stopni w południe, a ja po nie przespanej nocy zaczynam mieć pierwsze obawy. Czy dam radę? Czy ten bieg nie będzie ponad moje siły? Czy kolano które ,,odzywało’’ się już wcześniej nie będzie mi doskwierało na trasie biegu?. Dobrze, że nie jestem sam, że jestem wśród przyjaciół z którymi żartując i często mówiąc o wszystkim i o niczym zapominam o swoich obawach. Są ze mną Włodek Chajdas i Janusz Kotłowski z Uniejowa  oraz Zbyszek Dawid i Krzysiek Tomaszewski z Turku. Dla każdego z nas start tutaj jest ukoronowaniem wielu miesięcy treningów i wyrzeczeń no i oczywiście sporym wyzwaniem.

Zbliża się godzina 14.00, moment startu. Wszyscy zebraliśmy się na Rynku Głównym w Zamościu. Na początku niepełnosprawni na wózkach, patrząc na nich i widząc w tle pomnik Hetmana Jana Zamoyskiego rzekłbym , że wyglądają jak rycerze na swoich rumakach. Za nimi ustawieni rolkarze, a następnie my biegacze. Jest nas wszystkich 157 z całej Polski i kilku z Ukrainy wszyscy przepełnieni nadzieją i wiarą.

Słońce grzeje coraz bardziej, musi być znacznie powyżej 30 stopni, a do tego robi się parno. Ciężko oddycham, a jeszcze nie zacząłem biegu. Czuję jak serce zaczyna mocniej uderzać i wśród tych uderzeń słyszę strzał startera dającego sygnał do rozpoczęcia biegu. Ruszam, wiem , że nie mogę zacząć zbyt mocno, ale jak można biec wolno , gdy licznie przybyła na start publiczność głośno dopinguje klaszcząc i krzycząc. Biegniemy głównymi ulicami Zamościa, obok mnie ,,Johny” Janusz Kotłowski. Dumnie prezentujemy swoje czerwone stroje K.B. Geotermia Uniejów. Na trzecim kilometrze tętno zaczyna wariować, puls dochodzi do 180 a nawet 190 uderzeń na minutę. Szybko i płytko łapie oddech. Koniecznie muszę zwolnić. Klepię ,,Johnego’’ w ramie życząc powodzenia i dalej biegnę już sam. Wybiegamy z miasta. Rozgrzany asfalt , niemalże czuje jego żar pod swoimi stopami. Słońce nie chce schować się za pojedynczymi chmurami, jakby było ciekawe co będzie działo się dalej na trasie. Na piątym kilometrze doganiam ciężko biegnącego 70- latka. Mówi , że przyjechał do Zamościa z Ustki jadąc sam przez 13 godzin swoim fiacikiem. Życzę mu wszystkiego dobrego i znowu samotnie pokonuje kolejne metry. Od szóstego kilometra biegnie mi się lepiej , puls równy – 160, mijam kolejnych biegaczy, a następnie zaczynam biec z Kaśką z Łodzi. Ramie w ramie mijamy kilometry, punkty odżywcze oraz mieszkańców okolicznych wiosek, którzy częstują nas tym co mają i polewają wodą. Kaśka przyśpiesza a ja cały czas próbuje dotrzymać jej kroku. Puls wariuje, ale ambicja nie pozwala mi zwolnić. To szaleństwo trwa do 25 kilometra, gdzie na punkcie odżywczym muszę stanąć. Polewam się wodą i po raz pierwszy zaczynam iść. Kaśka się oddala a mnie zaczynają mijać kolejni zawodnicy. Ostatnie 10 km to walka ze sobą. Bieg przeplatany marszem. Słońce i nadmierny wysiłek zrobiły swoje. Słaniam się z wykończenia i ta parszywa myśl by zejść z trasy, która doskwiera coraz bardziej, gdy mijają mnie kolejni zawodnicy. 33 kilometr już wiem , że etap ukończę . Biegnę wolno i ciężko, aż w końcu melduje się na mecie. Czuje się fatalnie, jestem rozżalony osiągniętym czasem, miejsce odległe. Nie wiem czy jutro wystartuje.

DZIEŃ II

TRASA ZE ZWIERZYŃCA DO KRASNOBRODU

20KM

Wstaje nowy dzień, ze mną wstały nowe nadzieje, a na niebie wstało słońce. Jest równie gorąco jak wczoraj, ale chyba mniej parno, no i ciśnienie chyba lepsze, bo czuje się rześki. Wiem, że strat z dnia wczorajszego nie odrobię, ale,,broni nie składam’’ wiem, że powalczę. Ok. godz. 13.00 jesteśmy w Zwierzyńcu. Oddajemy hołd pomordowanym w tutejszym obozie koncentracyjnym dzieciom zamojszczyzny. Pamięć o nich jest w nas i pozostanie tam na zawsze.

O godz 14.00 start. Biegniemy w kierunku Krasnobrodu przez liczne wioski. Mnóstwo mieszkańców wyszło z domów dopingując nam, dzieciaki pozdrawiają i koniecznie chcą się z każdym witać. Dobrze mi się biegnie, słońce nie doskwiera tak bardzo, bo gęsto rosnące drzewa na poboczu dają ożywczy cień. Cały czas biegnę równo, pokonane metry sprawiają mi przyjemność. W głowie kolebie się piosenka DŻEMU ,, W życiu piękne są tylko chwile” To zdanie powtarzam jak mantrę. Na 19 km dość spora górka, którą pokonuje radośnie i swobodnie. Wbiegam na metę witany muzyką i śpiewem zespołu ludowego z Krasnobrodu. Czas przyzwoity 1.52, ale najważniejsze , że odzyskałem wiarę w siebie.

DZIEŃ III

TRASA Z KRASNOBRODU DO ZAMOŚCIA

30KM

Start o godz. 14.00. Do słońca zaczynam się już przyzwyczajać. Wszyscy wiemy, że dziś etap prawdy. Trasa biegnie po malowniczym Roztoczu. Krajobrazy naprawdę cudne. Góry, lasy, wioski, w których się czas zatrzymał.

Zacząłem bardzo wolno, przez pierwsze 5 km. mam za plecami autobus z napisem ,,Koniec biegu” Wiem jednak ,że ta taktyka na tym górzystym terenie musi przynieść efekt. Od 5 km. stopniowo zaczynam przesuwać się do przodu, mijam kolejnych zawodników jak szczebelki w drabinie do mety. Każdego nich zachęcam do wspólnego biegu. Czuję atmosferę wzajemnego wsparcia i koleżeńskiej rywalizacji. Pogoda zaczyna się zmieniać, słońce chowa się za chmurami, robi się parno a po chwili zaczyna wiać w twarz. Na 25 km. biegnę już na ,, maxa” Z oddali widać już Zamość, kończę etap na 110 miejscu. Czuję się jak pan i władca na krańcu świata, a piwo na mecie smakuje jak napój Bogów.

DZIEŃ IV

TRASA ULICAMI ZAMOŚCIA

15KM

Start o godz. 10.00. Słońce nie mogło nie pożegnać się z nami, ale jest nieco chłodniej. Myślę, że jest ok. 25 stopni. Przed startem życzymy sobie powodzenia, a ja wiem, że każdy z nas da dziś z siebie wszystko. Cztery okrążenia ulicami Zamościa, meta na Rynku Głównym. Dzisiaj drużynowo odrobiliśmy dwa miejsca i kończymy rywalizację na 7 miejscu. Czas trzech najlepszych łącznie po 100 km to 24.37.37. Do końca nie mogę uwierzyć, że mi się udało. Wiem, że od dziś jestem wszedłem do historii Zamościa.

Janusz Rupnik